De belofte van Milan


De belofte van Milan


“Ik ben gedisciplineerd opgevoed,” stelt Milan Astrinawaty. “Als je een goed leven wilt heb je een fatsoenlijke opleiding nodig. Streef niet naar rijkdom, leerde mijn vader ons, maar wees een eerlijk mens. Als je daarmee vertrouwen weet te winnen kom je veel verder.”


Krimpen aan de Lek – Milan Astrinawaty Seip vergeet de datum nooit, dat haar moeder belde vanuit Indonesië. Het was 22 juni 2015. Milan was in Nederland bij haar vriend op bezoek. ‘Pappie ligt kritiek.’ Ze kon hem nog wel aan de telefoon krijgen maar haar vader zelf kon niet meer praten. Mijn broer zat naast hem, die kon me vertellen hoe hij reageerde. “Pappie,” zei ik, “Ik kom direct naar huis om afscheid van je te nemen. Maar je hoeft niet op mij te wachten als je teveel pijn hebt, ik begrijp het. Ik ben je eeuwig dankbaar voor alles wat je wat je voor ons hebt gedaan. En het spijt mij dat ik niet aan je verwachting heb voldaan, vergeef je mij? Twintig minuten later is hij heengegaan, in vrede.”

Loopbaan

“Ik had mijn studie niet afgemaakt, dat had ik hem beloofd en hierover voelde ik me schuldig. Ik zal je het verhaal vertellen van mijn ouders. Mijn moeder kwam uit een hogere klasse dan mijn vader. Parvatti had zeven broers en zussen. Toen haar vader overleed nam oma Tientje, de zus van haar oma, de opvoeding over. Haar man, Zachri, was bankdirecteur. Mijn vader, Jimmy, een jongen uit de middenklasse, werkte parttime als chauffeur en loopjongen, hij sorteerde de post en bracht die rond rond in de bank van opa Zachri. Tot drie keer toe weigerde oma Tientje toestemming te geven voor de verbintenis. Maar het was Zachri die de knoop doorhakte en toestemming gaf voor het huwelijk, dat op 8 mei 1972 plaatsvond. Zachtri zei toen: ‘Eens zal Jimmy hoger staan dan ik.'”


Rolmodellen
“Zachri kreeg gelijk. Op eigen kracht werkte Jimmy zich op tot dezelfde positie als hijzelf. Dat was 1995. In die 23 jaar zijn we wel twaalf keer verhuisd. Uiteindelijk werd pappie vice-president van de BNI bank in Bandung op Java. Mijn ouders waren de beste rolmodellen die we ons, ik heb twee broers, konden wensen.” Wat waren hun belangrijkste waarden? “Wees stipt, zelfstandig, eerlijk en heb zelfvertrouwen.

In 1991 ging ik naar de hotelschool. Mijn vader wilde dat ik minstens een bachelor haalde. Waarom is dat zo belangrijk?, vroeg ik me af. ‘Als je een keer in de problemen komt heb je altijd iets om op terug te vallen.’
Maar ik zakte voor de test aan de universiteit van Jakarta, de staatsuniversiteit van Indonesië, en moest een veel duurder examen afleggen om op een particuliere universiteit aangenomen te worden.”


Office manager
“Hier startte ik met de studie merkontwikkeling die ik niet heb afgemaakt. Ik had geen zin meer, ik wilde liever werken. Hiermee stelde ik mijn ouders ongelofelijk teleur. maar ik vond een baan in Jakarta en werkte me op tot office manager van de grootste bedrijf in goud en juwelen van het land, met 600 werknemers. 
Ik trouwde en bleek niet zwanger te kunnen worden. Het werd een stressvolle tijd waarin ik me liet behandelen voor onvruchtbaarheid en bovendien moest mijn moeder een hartoperatie ondergaan. Middenin deze spannende en onzekere periode ontdekte ik dat mijn man in de tussentijd een relatie had met een andere vrouw die inmiddels zelfs zwanger was van hem. Dit betekende een enorme klap voor me, waarop vanzelfsprekend een scheiding volgde; ik keerde terug naar mijn ouders.”


Scheiding
“In Indonesië is het zo dat als een man een scheiding aanvraagt de bezittingen verdeeld worden. Als een vrouw de scheiding aanvraagt krijgt zij helemaal niets. Ik had al die tijd niet gehuild maar over dit onrecht schreide ik dikke tranen. Ik kon natuurlijk wachten tot ik een ons woog, dus uiteindelijk moest ik de scheiding wel zelf aanvragen, die na tweeënhalf jaar op 28 mei 2013 werd uitgesproken. Hierna werd ik een echte workaholic, ik werkte zes dagen per week op de afdelingen HR en sales tot mijn vader me erop wees dat ik geen sociaal leven meer had.


Ik heb geen kinderen gekregen maar wel liefde gevonden. Hoewel dat betekende dat ik ver weg ben van mijn familie en het overlijden van mijn vader op afstand heb moeten meemaken. Mijn moeder gunt het me, jouw geluk is het mijne, zei ze me, ‘if that guy makes you happy,’ dan ligt daar jouw weg. Ik voel me door haar gesteund in het volgen van mijn hart, zij weet hoe belangrijk dat is en ik heb het uiteindelijk ook geleerd.”
Nu is Milan bijna zesenveertig. In Krimpen aan de Lek werkt ze sinds februari 2017 aan een nieuw bestaan. Haar man Peter heeft twee volwassen zoons. De inburgeringscursus brengt vriendschappen. “Je moet wel een stap terug, gelukkig ben ik voor het eerste examen, Nederlands lezen en luisteren, geslaagd. Als vrijwilligster in het taalcafé leer ik heel veel mensen kennen.” Binnenkort begint ze met een baantje in de lunchroom van Boerske Broodjes. Je moet tenslotte door met je leven! Maar wel heeft ze zich ingeschreven bij de Open Universiteit. Voor een postgraduate, om de belofte aan haar vader in te lossen.

Geef een reactie