De vrouw die bergen beweegt


Cristina Vellinga is geboren in de tijd dat volgens het decreet van Ceausescu vrouwen pas na vijf kinderen abortus mochten plegen. Voorbehoedsmiddelen waren er niet. Wat dat in de praktijk betekende ondervond ze toen ze voor een kleine ingreep op haar 16e in het ziekenhuis verbleef.

Schoonhoven – Daar werd een moeder van drie kinderen binnengebracht na een mislukte abortus. Cristina: “Een agent van de Securitatea kwam de operatiekamer in om de hulpverleners te verhinderen hun werk te doen. Ik durfde hem niet aan te kijken, maar zie nog steeds zijn Adidas-gympen onder zijn autoritaire kostuum. Wat er gebeurde zal ik je verder besparen, maar ik raak het beeld nooit meer kwijt. Het was het allerdiepste niveau van indringen, gepleegd door een dictatuur. We moesten met elkaar communiceren door middel van gebaren en beeldspraak; gewoontegetrouw voel ik nog steeds onder tafel of er geen afluisterapparatuur zit.”

Symposium
Cristina is verbonden aan de Sectie Interculturalisatie bij het Nederlands Instituut voor Psychologen, hiervoor organiseerde ze enige tijd geleden een symposium over migranten en literatuur. “Mijn doel is om psychologen te laten nadenken over hoe je gedrag en behoeften worden beïnvloed door verschillende culturen.  Lezen is verrijkend door de ervaringen en verhalen van de schrijver, die zichzelf laat kennen door de keuze van zijn onderwerp en personages. “

Kinderrechten
“Bij de Rijksuniversiteit Groningen doe ik onderzoek naar kinderrechten en migratie van uitgeprocedeerde kinderen. Wat is het beste voor het kind in de toekomst. Hoe zijn de familie-omstandigheden en die van de samenleving waarin het terecht zal komen.”
Zou het niet beter zijn de kunst van het Nederlandse geluk te exporteren?, in ons licht bezien is het toch nergens beter dan hier?
“Ja, Nederland is klein, en de wereld erg groot. Maar Nederland is ook een naïef land als het gaat om het interculturele inzicht van de overheid. Vrouwen en kinderen worden minder vaak geloofd dan mannen. Ze zijn kwetsbaarder, terwijl mannen over het algemeen vrijer omgaan met de mogelijkheden binnen ons rechtssysteem, zoals het jarenlang volhouden van procedures tegen de staat. Mishandelde en misbruikte vrouwen hebben minder lef om te vechten voor een verblijfsvergunning omdat hun verhaal niet wordt geloofd. Een ander onrecht is dat analfabete vrouwen dreigen te worden teruggestuurd naar het land van herkomst omdat het vrijwel onmogelijk voor ze is om hun taalcertificaat te halen.”


Metaforen
“Ik wilde destijds psychologie studeren, ware het niet dat Ceauşescu alle professoren had laten opsluiten en deze studierichting had opgedoekt als staatsondermijnend. Daarom werd het letterkunde, ik studeerde Romaanse talen en doceerde daarna in Spanje aan de universiteit. Het was niet de bedoeling me in Nederland te vestigen, maar de liefde bracht ook mij hierheen. Ik moest me inschrijven bij het arbeidsbureau. De ambtenaar, keurig kortgeschoren, keek me aan en las hardop in mijn cv: we-ten-schaap, waarbij hij blaatte als een schaap. Wat denk je wel niet?! vroeg hij en antwoordde toen op mijn vraag waar ik dan wel zou kunnen werken. Bij thuiskomst werd mijn man bleek en woedend toen hij dit antwoord hoorde en twee weken lang weigerde hij het te vertalen: in de verpakkingsindustrie.  Vervolgens heb ik me  ingeschreven in Leiden om daar verder te studeren, onderzoek te doen naar de interpretatie van metaforen en pionierend op het gebied van cognitieve psychologie. Ik specialiseerde me uiteindelijk in de ontwikkelings-neurocognitieve psychologie, belandde bij de top van vijf onderzoeksteams in de wereld en studeerde with merit af.”
Emancipatie
“In de tussentijd kreeg ik kinderen en was verbijsterd; het gebrek aan kinderopvang leek mij niet te rijmen met zo’n ontwikkeld land als Nederland. Mijn moeder was directeur van een kinderopvang en een bekend en gerespecteerd pedagoge. Vrouwen in Roemenië werden geacht zes dagen per week te werken. Hier zou ik meer geld kwijt zijn aan kinderopvang dan ik zou kunnen verdienen.  In de VVAO (Vereniging van Vrouwen met Academische Opleiding) werkte ik mee aan het realiseren van de wetswijziging kinderopvang, waarvan ikzelf nog precies een jaar kon profiteren. Zodoende heb ik het research master Psychologie gedeeltelijk in Londen kunnen doen.”


Volgend jaar start Cristina een proefproject een behandelvorm voor vrouwen met meerdere trauma’s, waarbij psychologische methoden worden toegepast naast  beweging en kunst. “Ik heb inmiddels ontdekt dat ik een goede therapeute ben, al voel ik de theoretische kant alweer lonken.”

Als ik haar nakijk terwijl ze over het bruggetje loopt  over de sluis achter Belvédère, bedenk ik me dat Cristina Vellinga een vrouw is die bergen beweegt. ‘Maar ik moet ook de tijd nemen om te genieten van dit mooie stadje,” zegt ze. “Want daarvoor zijn we hier tenslotte komen wonen.”

Cristina Vellinga is geboren in Roemenië en met een Nederlander getrouwd.

Geef een reactie